از خانه بيرون مىآمد ، او را سنگباران كنند . آنها دستور داشتند كه سنگها را به ساق پاى حضرت رسول ( ص ) بزنند ، چون ساق پا حساس است ، هم بيشتر درد مىآورد و هم باعث مرگ نمىشود . گاهى حضرت پيامبر ( ص ) به خانه برمىگشت و حضرت خديجه ، خود را از پشت محافظ او قرار مىداد و سنگها مثل باران به شانه‌ها و پشت حضرت خديجه مىخورد ، اما صبح روز بعد حضرت پيامبر آمادهء تبليغ بود و حضرت خديجه نيز آمادهء پذيرش سنگها . بعضى اوقات براى خديجه خبر مىآوردند كه محمد ( ص ) را سنگباران كردند و او با بدن خون‌آلود به كوه حرا رفت . خديجه ، اين زن با وفاى پيامبر ، از جا حركت مىكرد ، مقدارى آب و غذا برمىداشت ، و با اميرالمؤمنين على ( ع ) به كوه مىآمد و پس از اين كه تخته سنگها را مىگشتند ، رسول الله را در كنار تخته سنگى در حال مناجات پيدا مىكردند ؛ مىديدند كه پيامبر گرامى مرتباً مىگويد : « اللهم اهد قومى فانهم اليعلمون » يعنى خدايا ، اگر اينها مرا كتك مىزنند ، نمىفهمند ؛ خدايا ، به فهم آنها عطا كن ، خدايا ، اگر مىخواهى به سر من منت بگذارى و دل مرا خوش كنى ، آنها را هدايت كن كه نمىفهمند . اين معنى سعه‌صدر است . همهء ما مخصوصاً طلبه‌ها و معلمين و مربيان بايد از پيغمبر اكرم ( ص ) ياد بگيريم .